فصل فى آخر هذا الكتاب فلان بزرگى « 1 » كرده بود ، و غيبتى نتوانم گفت طيبتى فرموده ، از آن طينت « 2 » پاك سخن طيبت « 3 » پاك غريب نباشد ، از كوزه ( همان برون تلاود « 4 » ) كه دروست ، با اين « 5 » همه با ثنيهء فايحه كه رايحهء اخلاص در ارجاء آن « 6 » منتشر باشد مذكور است ، و آرزومندى بجمال مبارك او نامحصور ، بهر مزاح « 7 » كه فرمايد و بهر مزاج كه گردد دل « 8 » بر جادهء ( هوا و ولا « 9 » ) ثابت‌قدم باشد ، و جان در خدمتگارى و دوست‌دارى راسخ اعتقاد ، و اعلم ان الجور من « 10 » مذاقه * و لكنه منها و فى حبها حلو « 11 » « 12 » رسالهء ديگر به خداوند ولى النعم صدر صدور الشرق و الغرب نبشته مىآيد در شكر شفقتى كه ارزانى داشته بود بهاء دولت و دين ملك شاه « 13 » دين‌پرور * ز يك نتيجهء راى تو صد بها دارد ( بها و قدر « 14 » ) تو هر دم زيادتست آرى * چو درّ نفيس بود لا جرم بها دارد زندگانى « 15 » مجلس عالى خداوندى « 16 » در اقتناء اسباب ( شادمانى و اغتنا « 17 » ) باكتساب خوب‌نامى و تيسير مقاصد دولت بتمامى ساليان نامتناهى باد « 18 » ، سلك معالى بوفود دولت عالى منظوم ، و صحيفهء كامرانى بارتسام « 19 » فضل يزدانى مرقوم ، و اوج حشمت مرتفع ، و فوج نعمت مجتمع ، و روزگار « 20 » همايون ، و بنشاط « 21 » و خرّمى مقرون « 22 » ،

--> ( 1 ) ضا ، كه . ( 2 ) طينتى . ( 3 ) طيب . ( 4 ) برون همان تراود . ( 5 ) بازين . ( 6 ) سا . ( 7 ) مزاج . ( 8 ) و دل . ( 9 ) ولا و هوا . ( 10 ) مر . ( 11 ) حلوا . ( 12 ) در نسخهء پاريس عنوان اين رساله چنين است : رسالة اخرى . ( 13 ) ضا ، ملك و . ( 14 ) بهاء قدر . ( 15 ) رسالة اخرى ، زندگانى . ( 16 ) سا . ( 17 ) شادكامى و اعتنا . ( 18 ) ضا ، بمحمد و إله . ( 19 ) بارقام . ( 20 ) ضا ، و روز و روزگار . ( 21 ) بنشاط . ( 22 ) ضا ، شعر .